All Posts By

Πρωτομαγιά και Ανάσταση μαζί …

«Ανάσταση» και «Πρωτομαγιά» φέτος μαζί ..»,

και στο πολύ κοντινό «Αύριο», το αναμενόμενο από «παλαιά» «Πάσχα» της Νέας Ανθρώπινης Ύπαρξης.

Πάσχα σημαίνει «Διάβαση», «Πέρασμα»

Με Υγεία λοιπόν , Αισιοδοξία, Κουράγιο, Υπομονή και Αλληλεγγύη για να διασχίσουμε Όλοι Μαζί το «Νέο Δύσκολο Πέρασμα» που ανοίγεται μπροστά μας, προς τις προκλήσεις του Μέλλοντός μας

Μεγάλη Πέμπτη … Ημέρα Παθών του Homo Sapiens

«Μεγάλη Πέμπτη», Ημέρα Παθών και Σταύρωσης. Μέρα εξαντλητικών Πόνων, και Εξευτελισμού της Ανθρώπινης φύσης Του. Μια ημέρα περισυλλογής και όχι μέρα «Εορτασμών».

Σήμερα είναι ανάγκη να συνειδητοποιήσουμε ότι μόνο μια γενναία αντιμετώπιση της περιόδου των Παθών μας μπορεί να μας απελευθερώσει από τα δεσμά των ψευδαισθήσεων του «Homo Sapience».

Ουαί υμίν γραμματείς και φαρισαίοι υποκριταί

«Μεγάλη Τετάρτη» αύριο για εκατομμύρια πολίτες σε όλο τον κόσμο..

Μια μέρα θύμησης Κάποιου που δεν δείλιασε να μιλήσει Ελεύθερα μπροστά στους άδικους και ωφελιμιστές διώκτες Του …

Ας μην κάνουμε υποκριτικά ότι δεν καταλαβαίνουμε τις αλληγορίες των εξιστορήσεων …

Τελικά δεν πρέπει να στεκόμαστε στο όνομα του «Προσώπου» το οποίο έχει το κουράγιο να εκφράζει τις μεγάλες αλήθειες πληρώνοντας με τη ζωή του το κουράγιο του, αλλά «στο τι λέει».

Όποιος τολμά να μιλά την γλώσσα της Αλήθειας μπροστά στους άδικους διώκτες του, την ώρα που τον δικάζουν, και γνωρίζει ότι θα τον καταδικάσουν σε θάνατο, αξίζει, αν μη τι άλλο, «τον απέραντο σεβασμό μας».

Όσοι δεν σέβονται, με λόγια ή πράξεις, αυτά τα πρόσωπα, απλά ανήκουν στις ομάδες ανθρώπων οι οποίες αντιμάχονται, όχι τα πρόσωπα, αλλά τις μεγάλες ιδέες και αξίες που αυτά διατυπώνουν και υπερασπίζονται με το αίμα τους.

Ποιος δεν συμφωνεί με Κάποιον που τόλμησε, σε μια εποχή απόλυτης «ανελευθερίας», απευθυνόμενος στους «δεσμώτες» Του, μπροστά σε ένα «φρικτά» καταπιεζόμενο Λαό, να αρθρώσει τα επόμενα ….

Ουαί υμίν «γραμματείς» και «φαρισαίοι» υποκριτές … (Μκ 12,38-40. Λκ11,37-52. 20,45-47)

…Δένετε βαριά και δυσβάστακτα φορτία, και τα θέτετε πάνω στους ώμους των ανθρώπων, αλλά εσείς ούτε το δάχτυλό σας δεν κουνάτε για να βοηθήσετε, και όλα τα έργα σας τα κάνετε, για να σας δουν με θαυμασμό οι άνθρωποι.

… Αλίμονο όμως σ’ εσάς, γραμματείς και φαρισαίοι υποκριτές, γιατί κατατρώτε τις οικίες των χηρών και για πρόφαση κάνετε μακριές προσευχές.

..Οδηγοί τυφλοί, που διυλίζετε το κουνούπι, αλλά καταπίνετε την καμήλα. Αλίμονο σ’ εσάς, γραμματείς και Φαρισαίοι υποκριτές, γιατί καθαρίζετε το απέξω του ποτηριού και του πιάτου, ενώ από μέσα είναι γεμάτα από αρπαγή και ακράτεια. …Αλίμονο σ’ εσάς, γραμματείς και Φαρισαίοι υποκριτές, γιατί μοιάζετε με τάφους ασβεστωμένους, οι οποίοι απέξω βέβαια φαίνονται ωραίοι, αλλά από μέσα είναι γεμάτοι από οστά νεκρών και από κάθε ακαθαρσία. Έτσι κι εσείς απέξω βέβαια φαίνεστε στους ανθρώπους δίκαιοι, αλλά από μέσα είστε γεμάτοι υποκρισία και ανομία

“Σταύρωση και Ανάσταση”

Γιατί θα πρέπει πάντα να Σταυρώνουμε «Αυτούς» που λίγο πριν Δοξάζαμε στην είσοδο της Ιερουσαλήμ;

Γιατί γιορτάζουμε πάντα την Ανάσταση «Αυτών» που λίγο πριν Σταυρώσαμε

Η απάντηση στα δύο «Γιατί» είναι: «Επειδή τελικά αναγνωρίζουμε τα λάθη μας».

Όμως τότε γιατί συνεχίζουμε να Σταυρώνουμε όσους τελικά θα «Αναστήσουμε»;

Ο “απατηλός” Λόγος

“Απατηλός Λόγος”, είναι ο Λόγος ο οποίος δεν εξυπηρετεί αυτούς στους οποίους “απευθύνεται”…

αλλά αυτούς που τον “εκφέρουν”

Ας συνεχίζουμε να τραγουδάμε τα τραγούδια της φωτιάς …

Το 1974 γιορτάζαμε τραγουδώντας την επάνοδο της δημοκρατίας στην Ελλάδα, υποσχόμενοι ότι δεν θα επαναλάβουμε τα λάθη που κάναμε στο παρελθόν και την 21 Απριλίου 1967 η δημοκρατία οδηγήθηκε στο «απόσπασμα». 

Ας θυμηθούμε ότι : «Η Δημοκρατία δεν αποτυγχάνει ποτέ. Απλά, πολλές φορές, οι χειριστές και οι διαχειριστές της αποτυγχάνουν και την διασύρουν». Για το λόγο ας μην ξεχνάμε να τραγουδάμε τα «τραγούδια της Φωτιάς», έτσι για να μη ξεχνιόμαστε, και να «μην μας ξεχνάνε»…

Τα Τραγούδια της φωτιάς

Με αφορμή και επίκεντρο τη μαγνητοσκόπηση δύο πολύ σημαντικών συναυλιών, αυτής που έγινε στο Στάδιο Καραϊσκάκη με το Μίκη Θεοδωράκη και αυτής που έγινε στο γήπεδο του Παναθηναϊκού με το Γιάννη Μαρκόπουλο, αμέσως μετά την πτώση της Χούντας (Ιούλιος 1974) καθώς επίσης και άλλες μαζικές εκδηλώσεις που έγιναν στην Αθήνα το Νοέμβριο της ίδιας χρονιάς για την πρώτη επέτειο του Πολυτεχνείου. Η ταινία αποτυπώνει με γλαφυρότητα και συνέπεια το κλίμα που επικρατούσε μετά την πτώση της Χούντας. Κατά την διάρκεια της ταινίας μιλάει ο αγωνιστής Χρήστος Ρεκλείτης, που έλαβε μέρος στην Αντίσταση εναντίον της δικτατορίας, και ο οποίος περιγράφει όλα τα φριχτά βασανιστήρια στα οποία υπεβλήθη στα χέρια της Ασφάλειας κατά τη διάρκεια της επταετίας, κατονομάζοντας στη διήγησή του, όλους τους βασανιστές του.

Ο Νίκος Κούνδουρος έχει πει για την ταινία αυτή: «Το μόνο ντοκιμαντέρ που έχω φτιάξει, μια ταινία συντεθειμένη από φωνές και αιτήματα όπως αυτά διαμορφώθηκαν στους δρόμους της Αθήνας αμέσως μετά την παλινόρθωση της Δημοκρατίας. Μια ταινία ωδή στη λευτεριά».

Καλοί Άνθρωποι … ανόητες πράξεις

Φίλε μου

Ο «Κόσμος» είναι γεμάτος από «Καλούς» ανθρώπους,

που κάνουν πολύ «κακές» και «ανόητες» πράξεις …

Ας μην προσποιούμαστε ότι δεν γνωρίζουμε το γιατί.

Όλοι μας το ξέρουμε αλλά …

Τύψεις …

Το πρόβλημα του καιρού μας δεν είναι αυτοί που κάνουν το κακό, αλλά αυτοί που παρακολουθούν χωρίς να κάνουν τίποτα, βρίσκοντας μια κουτοπόνηρη δικαιολογία…

Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι οι στιγμές που περνάνε χωρίς να τολμήσουμε να αντιδράσουμε… «Δεν Χάνονται, θα μας Κυνηγάνε Πάντα».

Ο κόσμος είναι αρκετά μεγάλος για να κρυφτούμε από κάποιους…

Αλλά αρκετά μικρός για να κρυφτούμε «από εμάς τους ίδιους».

Έως πότε;

Η Χειρότερη «Επιδημία» για την οποία δυστυχώς δεν έχει βρεθεί ακόμα εμβόλιο, είναι εκείνη του «Κοψοχέρη».

Εμφανίζεται δυστυχώς πάντα, λίγους μήνες μετά κάθε εκλογική διαδικασία

«Στερνή μου γνώση να σ΄ είχα πρώτα»

Πότε;

…Πότε θα ανθίσουν τούτοι οι τόποι;

Πότε θα έρθουν καινούργιοι άνθρωποι να συνοδέψουν την βλακεία στην τελευταία της κατοικία;

Γιώργος Σεφέρης