All Posts By

Αγάπη και Καθήκον

Ας μην συγχέουμε την έννοια της “Αγάπης”με την έννοια του “Καθήκοντος”

Η “Αγάπη” συνδέεται με την λέξη “Έλλειψη” και το “Καθήκον” με τη λέξη “Πρέπει”

Όταν η “Αγάπη” μετατραπεί σε “Καθήκον” απλά η “Αγάπη” έχει στερέψει.

                                                                                                                                                      Μ.Δ

Η τυχαιότητα της δημιουργίας της Γήινης βιολογίας

Συνεχίζω τις απαντήσεις μου στα πολύ σημαντικά ερωτήματα που κατά καιρούς έχουν διατυπώσει πολλοί και καλοί φίλοι της παρέας μας. Οι απαντήσεις αυτές αν και στηρίζονται, όπως έχω ήδη αναφέρει, στις καθαρά επιστημονικές εφαρμοσμένες γνώσεις μου, αποτελούν απλά σκέψεις μου, τις οποίες θεωρώ ότι ίσως πρέπει να διατυπώσω για να συνεχίσουν να τις δουλεύουν όσοι το θέλουν, όταν εγώ φύγω, όταν και άμα φύγω. Τα χρόνια βλέπετε περνάνε…

Το ερώτημα της «τυχαιότητα» της δημιουργίας μιας τοπικής βιολογικής αλυσίδας

Μία προσωπική άποψη
Δρ Μάνος Δανέζης
Η Φύση δημιουργεί μόνο γεγονότα τα οποία είναι αναγκαία για την διαιώνισή και την λειτουργία της. Αν κάποια γεγονότα, κάποια στιγμή παύουν να εξυπηρετούν τον τρόπο επιβίωσής και εξέλιξης της, ή τα μεταλλάσσει ή τα καταστρέφει.
Για το λόγο αυτό γνωρίζουμε ότι: «Κάθε γεγονός της Φύσης αποτελεί έναν αναγκαίο κρίκο μιας αδιάσπαστης και αόρατης βιολογικής αλυσίδας και παίζει κάποιο σημαντικό ρόλο στην εξέλιξη του μέλλοντος του βιολογικού συστήματος»
Σήμερα έχουμε αντιληφθεί, μέσω του Νόμου της Ολικότητας (Θεωρία της Σχετικότητας και του ενιαίου του χωροχρονικού συνεχούς), ότι και η αισθητή Συμπαντική «Φύση» αποτελεί μια αδιάσπαστη ενότητα μιας σειράς ορατών γεγονότων και φαινομένων.
Το μεγάλο ερώτημα είναι: «Ο Άνθρωπος ως ένας αναγκαίος κρίκος αυτής της αδιάσπαστης και αόρατης Συμπαντικής αλυσίδας ποιο ρόλο παίζει στην εξέλιξη του μέλλοντος της Συμπαντικής εξέλιξης»;
Αν μέσα μια ελαχιστότατη Συμπαντική Ολικότητα, όπως είναι η Γήινη Βιολογική αλυσίδα, ένα κολεόπτερο δεν υπάρχει τυχαία, αλλά εξυπηρετεί κάποιο Φυσικό Νόμο Εξέλιξης, αναρωτιέμαι πολλές φορές: ο «Άνθρωπος», αποτελεί μια βιολογική εξαίρεση, ένα φυσικό καπρίτσιο, το οποίο δημιουργήθηκε αναίτια, μη εξυπηρετώντας τίποτα στη δημιουργία μιας μελλοντικής Συμπαντική εξελικτικής αλυσίδας»;

Μια παγκόσμια πανίσχυρη πολιτισμική βεβαιότητα

Μια πανίσχυρη παγκόσμια πολιτισμική βεβαιότητα, που συνοδεύει τον άνθρωπο απ’ την αυγή της ιστορίας του είναι αυτή της μετεξέλιξης του ανθρώπινου είδους, μέσα στο χρόνο, σε μια νέα ανώτερη μορφή ύπαρξης.
Αυτό σημαίνει ότι αναγκαία προϋπόθεση μετεξέλιξης ενός πολιτισμού είναι η προσπάθεια του Ανθρώπου να πραγματοποιήσει ο ίδιος μια ριζική μεταμόρφωση του εαυτού του. Αυτή την διαδικασία αυτομεταμόρφωσης, κατά την άποψή μου,  είναι αυτό το οποίο ονομάζουμε «Συνείδηση»
Συν + είδηση (σύνδεση και συσχέτιση πολλών ειδήσεων-πληροφοριών) ονομάζεται όχι μόνο η αύξηση του όγκου των συλλεχθέντων πληροφοριών, αλλά συγχρόνως η εξέλιξη του λογισμικού του ανθρώπινου βιοϋπολογιστή, έτσι ώστε να δημιουργεί όλο και πιο πολύπλοκους συνειρμούς, Τελικά ως συνείδηση εννοούμε την δυνατότητα του ανθρώπινου βιοϋπολογιστή να μετεξελίσσεται με τρόπο ώστε να επεξεργάζεται και να συνθέτει ολοένα και μεγαλύτερες σειρές παρελθοντικών πληροφοριών με στόχο την εξαγωγή νέων συμπερασμάτων σε σχέση με τις επεξεργασμένες και διασταυρωμένες παρελθοντικές πληροφορίες.

Γνώση και Συνείδηση – Κάποιες προσωπικές σκέψεις

Τελικά, κατά την άποψή μου, σήμερα η λεγόμενη «Γνώση», εκφραζόμενη σήμερα από τον όρο «Εκπαίδευση», για έναν «ανθρώπινο βιοϋπολογιστή», αποτελεί το περιεχόμενο του «σκληρού δίσκου» του, στον οποίο αποθηκεύονται οι παρελθοντικές πληροφορίες τις οποίες συλλέγει, ενώ η Συνείδηση η οποία εκφράζεται σε έναν πρώτο βαθμό από την έννοια της «Παιδείας, είναι το «Λογισμικό» δηλαδή το πρόγραμμα επεξεργασίας των πληροφοριών το οποίο δίνει τη δυνατότητα στον ανθρώπινο βιοϋπολογιστή να τις διασταυρώνει και να καταλήγει σε νέα λογικά συμπεράσματα
Μην ξεχνάμε όμως ότι ένα υπολογιστικό σύστημα χωρίς «Λογισμικό» με μόνο υπάρχοντα έναν σκληρό δίσκο γεμάτο πληροφορίες είναι άχρηστο.
Δυστυχώς σήμερα, στις περισσότερες των περιπτώσεων, ο Δυτικός Πολιτισμός παρέχει στους νέους επί το πλείστον «Εκπαίδευση», δηλαδή «όγκο πληροφοριών» και όχι «Παιδεία» δηλαδή συνεχή βελτίωση της ποιότητας του λογισμικού (επίπεδο συνείδησης)

Η Ελεύθερη Βούληση ως παράγοντας μιας νέας διαμόρφωσης του Συμπαντικού περιεχομένου

Μέσα σε ένα Σύμπαν σαν αυτό που περιγράφουμε χρόνια τώρα, ως έναν υπερυπολογιστή, θα αναρωτηθεί κάποιος σε τι συνίσταται η Ελεύθερη Ανθρώπινη Βούληση των «Ανθρώπινων βιοϋπολογιστών»;.
Ίσως συνίσταται απλώς στη δυνατότητά τους να μεταβάλλουν και να μετασχηματίζουν τη δομή της εικόνας των συλλαμβανόμενων πληροφοριών και εμμέσως και της ίδιας της κοσμικής πληροφορίας. Δηλαδή  μετασχηματίζει την δομή του χωροχρονικού συνεχούς.
Αν αληθεύει αυτή η άποψη, θα πρέπει η μετασχηματισμένη από τον άνθρωπο-δέκτη πληροφορία να συνεχίζει, με τη νέα της δομή, την πορεία της μέσα στο κοσμικό γίγνεσθαι, μεταβάλλοντάς το αενάως στην κατεύθυνση που η ανθρώπινη φύση επιβάλλει.
Αυτό θα συμβαίνει εφόσον αυτά καθ’ αυτά τα γεγονότα που δημιούργησαν το σύστημα των κοσμικών πληροφοριών, έχουν πάψει να υπάρχουν. Συγχρόνως, μέσα στο Σύμπαν μένουν μόνο οι πληροφορίες τις οποίες η ανθρώπινη φύση σαν μηχανή μετασχηματισμού πληροφοριών έχει τη δυνατότητα να μεταλλάξει.
Με τον τρόπο αυτό, σε φιλοσοφικό ακόμα επίπεδο, αν θεωρήσουμε ότι η «Φύση» δημιούργησε το πρωτογενές γεγονός της συγκρότησης ενός φυσικού Σύμπαντος, η «Ανθρώπινη Φύση» έχει τη δυνατότητα μετασχηματισμού της τελικής μορφής και εξέλιξης των αρχικώς δημιουργηθέντων γεγονότων και πληροφοριών.
Έτσι ο άνθρωπος, αν δεν μπορεί να γίνει ο πλάστης, έχει τη δυνατότητα να γίνει ο δημιουργός της τελικής μορφής του Σύμπαντος, δηλαδή των τελικών επεξεργασμένων πληροφοριών που τελικά  θα το διαμορφώσουν στο απώτατο κοσμικό μέλλον.

Ανθρώπινος Βιοϋπολογιστής και Φυσική αναγκαιότητα

Dr Μάνος Δανέζης
Πολλοί φίλοι, διατυπώνουν δύο κεφαλαιώδους σημασίας ερωτήματα. Το πρώτο και ουσιαστικότερο αφορά το αν υπάρχει κάποιος ουσιαστικός φυσικός σκοπός, δημιουργίας και εξέλιξης του «ανθρώπινου βιοϋπολογιστή». Το δεύτερο εκφράζει την λογική απορία για το ποια μπορεί να είναι τα όρια της εξέλιξης ενός «Ανθρώπινου Βιοϋπολογιστή».
Η προσωπική μου άποψη στο πρώτο ερώτημα, αν και στηρίζεται πάνω σε καθαρά επιστημονικά δεδομένα, όπως είναι αναμενόμενο, απλώνεται και σε κοινωνικά, φιλοσοφικά ή θεολογικά δεδομένα τα οποία έχει το δικαίωμα να υπερασπίζεται ή να αμφισβητεί ο κάθε άνθρωπος.
Όπως ήδη έχουμε αποδείξει μέχρι σήμερα, αυτό το οποίο ονομάζουμε «υλική πραγματικότητα» κατά την νευροφυσιολογία, αποτελεί ένα ψεύτικο δημιουργία του εγκεφάλου μας, ένα matrix.Ομοίως σύμφωνα με την Ειδική Θεωρία της Σχετικότητας, αυτό το οποίο ονομάζουμε Υλική πραγματικότητα είναι μια εικόνα μιας άλλης μη αισθητής και μετρούμενης με κλασσικές μεθόδους πραγματικότητας.
Αναφερόμενος σε αυτή την «μη αισθητή πραγματικότητα», όπως είναι γνωστό, δεν στηρίζομαι σε φιλοσοφικές, παραφυσικές ή προχωρημένες θεολογικές ενοράσεις, αλλά σε επιστημονικές καταστάσεις όπως το «κβαντικό κενό», τους χώρους περισσοτέρων των τριών διαστάσεων, περίεργα κβαντικά πειραματικά γεγονότα όπως η κβαντική υπέρθεση χώρου και χρόνου, και άλλων παράδοξων πειραματικών φαινομένων των οποίων αγνοούμε σήμερα τις ιδιότητες και τους νόμους δημιουργίας και εξέλιξής τους.
Με βάση τα προηγούμενα μια άποψη η οποία τριβελίζει την σκέψη μου εδώ και αρκετά χρόνια είναι ότι όσο και αν φαντάζει παράδοξο, η «Φύση», ή όπως θέλει ο καθένας να την ονομάσει, φαίνεται ότι δημιούργησε τον «ανθρώπινο βιοϋπολογιστή», ως ένα «εκπαιδευτικό λογισμικό» προκειμένου ή συνεχής χρήση του σε διαφορετικά επίπεδα δυσκολίας, να τον οδηγήσει σε μια όλο και ποιο πλήρη κατανόηση του «υπάρχοντος» «μη αισθητού συμπαντικού γεγονότος» του οποίου αντιλαμβανόμαστε μόνο μια ψευδή υλική εικόνα.
Με λίγα λόγια η συνεχής και πολυεπίπεδη εξέλιξη του «ανθρώπινου βιοϋπολογιστή» ομοιάζει με μια εκπαιδευτική διαδικασία ενός σχολείου με «τάξεις» τις οποίες κάποιος αόρατος μαθητής πρέπει να «περάσει επιτυχώς» (χωρίς σκονάκια ή διευκολύνσεις κάποιων) προκειμένου να αντιληφθεί ότι: «Ο Υλικός βιοϋπολογιστής τον οποίο αντιλαμβάνεται και χρησιμοποιεί, αποτελεί μόνο το εργαλείο, το μέσο δηλαδή, της εκπαίδευσής του και όχι τον στόχο της επίπονης εκπαίδευσής του».
Τελικός στόχος αυτής της εκπαιδευτικής διαδικασίας, με εργαλείο δράσης και εκπαίδευσης τον ανθρώπινο βιοϋπολογιστή, είναι να οδηγηθεί η αόρατη, μη αισθητή, ανθρώπινη ύπαρξη, στη θύμηση της  συμπαντική υπερφύση της. Η θύμηση αυτή, ίσως οδηγήσει την «ολοκληρωμένη τότε Ανθρώπινη Συμπαντική Ύπαρξη» να ξεπεράσει τους φόβους του υλικού θανάτου και του πόνου και να επιτελέσει όλες εκείνες τις φυσικές λειτουργίες για τις οποίες η Φύση τον δημιούργησε. Και μη ξεχνάμε ότι η Φύση έχει την συνήθεια να «αποσύρει» όλα εκείνα τα δημιουργήματά της τα οποία παύουν να «εξυπηρετούν» τις λειτουργίες για τις οποίες τα έφτιαξε.
Σαν παράδειγμα αναφέρομαι στην σημερινή χρήση των μηχανικών υπολογιστικών συστημάτων. Συνεχώς τα βελτιώνουμε συνεχώς σε όλα τα επίπεδα λειτουργίας τους ξοδεύοντας τόσο υλικά όσο και πνευματικά ανθρώπινα αποθέματα. Η βελτίωση των τεχνολογικών συστημάτων όμως, δεν είναι αυτοσκοπός. Έχει νόημα αν δεν ξεχάσουμε ότι γίνεται με ένα στόχο, να εξυπηρετήσουμε ουσιαστικές ανάγκες των ανθρώπων.
Αυτό συμβαίνει και με τους «ανθρώπινους βιοϋπολογιστές». Αν πιστέψουν ότι στόχος είναι να βελτιώνουν μόνο την αυθύπαρξή τους μέσω της λεγόμενης υλικής τους πραγματικότητα, έχοντας ξεχάσει ότι η Φύση τους δημιούργησε προκειμένου να εξυπηρετούν κάποιες συμπαντικές αόρατες λειτουργίες της, αργά ή γρήγορα η Φύση θα τους αποσύρει από την κυκλοφορία ως πλέον άχρηστους για Αυτήν.

Τα στάδια της εκπαίδευσης του «Ανθρώπινου Βιοϋπολογιστή»

Κατά την άποψή μας, η εξέλιξη ενός ανθρώπινου βιοϋπολογιστή μπορεί να εξελιχθεί σε τρείς φάσεις οι οποίες συγχρόνως καθορίζουν και τρείς διαφορετικές πολιτισμικές και τεχνολογικές περιόδους.
Οι μεσοπερίοδοι μεταξύ αυτών των φάσεων, ονομάζονται «Μεσαίωνες» και αποτελούν τις πλέον δύσκολες και επικίνδυνες περιόδους επιβίωσης κάποιων καθυστερημένων πολιτισμικά, επιστημονικά και τεχνολογικά, κοινωνιών, η σε κάποιες περιπτώσεις του ίδιου του ανθρώπινου «είδους».
Στην πρώτη περίπτωση, των πολύ καθυστερημένων πολιτισμικά, επιστημονικά και τεχνολογικά, κοινωνιών, είναι σχεδόν σίγουρο ότι θα καταστούν άκρως υποτελείς κάποιων άλλων πολύ ανεπτυγμένων κοινωνιών μέσω της χρησιμοποίησης, ως μοχλό πίεσης, της καταστροφικής οπλικής υπεροχή τους, ή με άλλα αδιαφανή για τους πολίτες μέσα, όπως η οικονομία, και η ωφελιμιστική εξαγορά των εξουσιαστικών δομών τους.
Οι κοινωνίες αυτές είναι καταδικασμένες να επαναλαμβάνουν συνεχώς κύκλους «απελευθερωτικών προσπαθειών», οι οποίοι θα είναι απαρχής καταδικασμένοι εφόσον ως στόχο τους θα έχουν μόνο την ανάπτυξη του ανθρωπογενούς matrix τους και όχι της συνειδησιακής αφύπνισης τους μέσω της ταχύτατης πολιτισμικής, επιστημονικής και τεχνολογικής αναβάθμισής τους..
Η δεύτερη περίπτωση, κατά την οποία απειλείται η επιβίωση του ανθρώπινου είδους, δημιουργείται όταν δύο οι περισσότερες πολυπληθείς κοινωνικές ομάδες (βλέπε Έθνη) κατέχουν μεν την πολύ ανεπτυγμένη επιστημονική και τεχνολογική  υποδομή (βλέπε πυρηνική δυνατότητα) αλλά υπολείπονται κατά πολύ μιας ανεπτυγμένης Πολιτισμικής Συνειδητότητας..
Μια τέτοια κατάσταση μπορεί να οδηγήσει πιθανότατα τις αλλοτριωμένες εξουσιαστικές δομές σε μια καταστροφική χρήση των τεχνικών δυνατοτήτων τους, με αποτελέσματα καταστροφικά για την γενικότερη ανθρώπινη βιολογική ύπαρξη πάνω στη Γη.

Οι τρεις περίοδοι εξέλιξης του Ανθρώπινου Βιοϋπολογιστή

Η πρώτη περίοδος της συγκρότησης του Ανθρώπινου Βιοϋπολογιστή, αναφέρεται στον Πολιτισμό του Homo Sapiens. Μέχρι το τέλος αυτής της περιόδου και μετά την τεχνολογία των εξελιγμένων robots, ο Άνθρωπος αρχίζει να αντιλαμβάνεται σιγά –σιγά τις έννοιες του «Ανθρώπινου Βιοϋπολογιστή» και της «Τεχνητής Νοημοσύνης».
Το τέλος αυτής της περιόδου και η αρχή της επόμενης σηματοδοτείται από το πληθυσμιακό ξεπέρασμα ενός «κρίσιμου» αριθμού πολιτών οι οποίοι θα πρέπει να έχουμε αντιληφθεί ότι:
«Η Υλική Πραγματικότητα» δεν αποτελεί παρά μια ψευδή εικόνα μιας άλλης, αθέατης για την ανθρώπινη φυσιολογία κατάστασης, η οποία σχηματοποιείται μέσω του Ανθρώπινου Βιοϋπολογιστή».
Συγχρόνως όμως με την επέκταση των γνώσεων αυτών θα πρέπει ο αναπτυχθής μέχρι εκείνη την περίοδο επιστημονικός πολιτισμός, να έχει επεκτείνει την «Πολιτισμική του Συνειδητότητα» έτσι ώστε να εξασφαλιστεί η «καλή» και «επωφελής» χρήση των τεχνολογικών επιτευγμάτων.
Αν δεν έχει επιτευχθεί αυτή η πολιτισμική αναβάθμιση οι κοινωνίες μπορεί να οδηγηθούν σε καταστάσεις τις οποίες αναφέραμε στα προηγούμενα.
Ήδη οι κοινωνίες των ανθρώπων βρίσκονται σε αυτή την περίοδο χωρίς οι πολίτες να έχουν ενσωματώσει στον Βιοϋπολογιστή τους την γνώση της αλήθειας των τεχνολογικών επιτευγμάτων, ούτε να έχουν κατακτήσει την αναγκαία Πολιτισμική συνειδητότητα η οποία θα αποκλείσει την περίπτωση κακής χρήσης των όποιων τεχνολογιών από της κοινωνικές εξουσίες.
Η Δεύτερη περίοδος αρχίζει ακριβώς μετά την κατάκτηση του μεγάλου μέρους των ιδιοτήτων του «Homo Sapiens», από τις οποίες, δυστυχώς η ανθρωπότητα βρίσκεται πολύ μακριά.
Την περίοδο αυτή την ονομάσαμε «περίοδο του Homo Universalis» και χαρακτηρίζεται από την σταδιακή κατανόηση, από όλο και μεγαλύτερες ομάδες ανθρώπων ότι: «ο ανθρώπινος βιοϋπολογιστής δεν αποτελεί απλά ένα σύστημα σχηματισμού της ψευδαίσθησης του matrix της λεγόμενης Υλικής Πραγματικότητας, αλλά και ο απόλυτος Χειριστής της».
Μια επιδίωξη αυτής της περιόδου, καλή ή κακή, αναλόγως της χρήσης της, είναι η ανάπτυξη της σχέσης της «Τεχνητής Νοημοσύνης» και της Ρομποτικής, σε τέτοια επίπεδα ώστε κατασκευάζοντας εντελώς τεχνητές βιολογικές διατάξεις, θα μπορούμε να τις ενσωματώνουμε στον σημερινό ανθρώπινο βιοϋπολογιστή, τροποποιώντας δραματικά την βασική και κλασσική αντίληψη περί των γεγονότων τα οποία χαρακτηρίζουν ένα «βιολογικό σύστημα» αλλά και την έννοια «Άνθρωπος»
Αναγκαία προϋπόθεση προκειμένου να πορευτούμε και να ολοκληρώσουμε επιτυχώς αυτόν τον μελλοντικό κύκλο εκπαίδευσης του Βιοϋπολογιστή μας είναι, η αντικατάσταση ενός μεγάλου όγκου πληροφοριών και δογμάτων μας, σε επιστημονικό, κοινωνικό και θεολογικό επίπεδο. Η ανανέωση αυτή του σκληρού δίσκου και του λογισμικού του Βιοϋπολογιστή μας θα οδηγήσει σε μια επέκταση της ήδη υπάρχουσας γήινης Συνειδητότητας του Homo Sapiens, σε μια συμπαντική Συνειδητότητα πολύ υψηλότερου Πολιτισμικού Επιπέδου.
Χωρίς αυτήν την τεράστια συνειδησιακή μεταλλαγή, η κακή χρήση των τεχνολογικών δυνατοτήτων αυτής της περιόδου, είναι πολύ πιθανόν να οδηγήσει σε έναν νέος καταστροφικό κύκλο.
Το περίεργο και επικίνδυνο της εποχής που διανύουμε είναι ότι οι κοινωνίες μας, ευρισκόμενες καταμεσής ενός τεχνολογικού Μεσαίωνα, μεταξύ πρώτης και δεύτερης περιόδου, βιώνουν μια σύγκρουση μεταξύ των «Παλαιών» συνηθειών και δογμάτων, της πρώτης περιόδου και των «Νέων» της δεύτερης. Η κατάσταση αυτή οδηγεί στην αίσθηση της κατάρρευσης του υφιστάμενου Δυτικού Πολιτισμικού Ρεύματος με όλες τις συνέπειες πού ήδη αναλυτικά έχουμε αναφέρει.
Η τρίτη περιόδου ανάπτυξης του Ανθρώπινου Βιοϋπολογιστή χαρακτηρίζεται από την προσπάθεια κατανόησης ότι ο ίδιος ο «Άνθρωπος» αποτελεί, όχι μόνο τον χειριστή του δημιουργηθέντος matrix, αλλά ουσιαστικά και τον δημιουργό του «Λογισμικού» του Βιοϋπολογιστή του, ο οποίος και το δημιουργεί.
Με λίγα λόγια, την πρώτη περίοδο πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι η Υλική πραγματικότητα είναι η virtual reality ενός παιχνιδιού (game) χωρίς να γνωρίζουμε τον Δημιουργό του.
Την δεύτερη περίοδο αναγνωρίζουμε ότι είμαστε οι χειριστές αυτού του παιχνιδιού, και ως εκ τούτου μαθαίνουμε να το χειριζόμαστε και τέλος κατά
την Τρίτη περίοδο, αν φτάσουμε ποτέ σε αυτή, ίσως αποκτήσουμε την δυνατότητα να αντιληφθούμε ότι είμαστε εμείς και οι δημιουργεί αυτού του βιντεοπαιχνιδιού.
Όλα αυτά όμως αν, κατά την διάρκεια των μεσοπεριόδων, έχουμε αποκτήσει την κατάλληλη ποιότητα Συνειδητότητας ώστε να μην αυτοκαταστραφούμε.

Η σημασία των εννοιών του Παρελθόντος του Παρόντος και του Μέλλοντος

Σκέψεις για το τι σημαίνουν στην πραγματικότητα οι έννοιες του «Παρελθόντος» του «Παρόντος» και του «Μέλλοντος»

Δρ Μάνος Δανέζης

 Αρχικά θα πρέπει να υπενθυμίσουμε κάτι στο οποίο αναφερόμαστε εδώ και πολλά χρόνια ότι δηλαδή: «‘Όταν μελετάμε οποιοδήποτε αντικείμενο μέσα στο Σύμπαν, μελετάμε την συμπεριφορά του την στιγμή που εξέπεμψε το φώς που συλλέξαμε, δηλαδή παλιότερα».

Αυτό σημαίνει ότι μελετώντας τις εικόνες των μακρινών αστρικών αντικειμένων δεν μελετάμε το παρόν τους, δηλαδή το πως είναι τώρα που το παρατηρούμε, αλλά τις παρελθοντικές εικόνες του, δισεκατομμύρια χρόνια πριν όταν τις εξέπεμψε.

Δηλαδή οτιδήποτε αντιλαμβανόμαστε μέσω των αισθήσεών μας στο Σύμπαν, δεν είναι η πραγματικότητα του «Τώρα» του, αλλά ένα σύνολο, ίσως παραμορφωμένων, παρελθοντικών εικόνων του.

Τελικά η αισθητή εικόνα του σύμπαντος αποτελεί μια εικόνα ένα matrix

Το προηγούμενο γεγονός επιβεβαιώνει τόσο τα πειραματικά αποτελέσματα της Νευροφυσιολογίας όσο και τα συμπεράσματα της Ειδικής Θεωρίας της Σχετικότητας

Αυτό όμως σημαίνει ότι ο Ανθρώπινος Βιοϋπολογιστής έχει τρεις δυνατότητες (βλέπε εικόνα):

1.Να καταγράφει στον σκληρό δίσκο του ένα σύνολο συμπαντικών πληροφοριών οι οποίες αναμένουν με κάποια χρονική διάταξη, να υποστούν επεξεργασία. Όπως έχει ήδη αναφερθεί οι πληροφορίες καταγράφουν, με μια χρονική σειρά, χρονικούς φλοιούς (Νόμος του Hubble) παρελθοντικών εποχών του Σύμπαντος. Με λίγα λόγια, στον σκληρό δίσκο του, κάθε άνθρωπος έχει καταγράψει γεγονότα κάποιου «Μελλοντικού Βάθους».

Το πόσο και ποιο είναι αυτό το βάθος ποικίλλει από άνθρωπο σε άνθρωπο και από εποχή σε εποχή, αναλόγως της δομής του ανθρώπινου βιοϋπολογιστή.

2.Να εξωτερικεύει άμεσα τις ήδη επεξεργασμένες πληροφορίες και να δημιουργεί την εκάστοτε άμεση «Αντικειμενική Πραγματικότητα», η οποία δεν αποτελεί παρά μια αντίληψη παρελθοντικών στιγμών του Σύμπαντος.

Με τον τρόπο αυτό, σε θεωρητικό ακόμα επίπεδο, αν θεωρήσουμε ότι η «Φύση» δημιούργησε το πρωτογενές γεγονός της συγκρότησης ενός φυσικού Σύμπαντος, ο «Ανθρώπινος Βιοϋπολογιστής» έχει τη δυνατότητα μετασχηματισμού της τελικής μορφής και εξέλιξης των αρχικώς δημιουργηθέντων γεγονότων και πληροφοριών.

3.Να αποθηκεύει τις επεξεργασμένες πληροφορίες και να δημιουργεί αυτό που αναφέρεται ως «Ανθρώπινη Ανάμνηση».

Το ενδιαφέρον εστιάζεται όμως στην πρώτη δυνατότητα του Ανθρώπινου Βιοϋπολογιστή, να αποθηκεύει ανεπεξέργαστες παρελθοντικές συμπαντικές πληροφορίες που θα αποτελέσουν τη Μελλοντική Αντικειμενική Πραγματικότητα, η οποία ακόμα είναι άρρητη (ανέκφραστη, μη αντιληπτή).

Οι πληροφορίες αυτές δεν αποτελούν ακόμα αντικειμενικά γεγονότα, ούτε αναμνήσεις. Γι’ αυτά μπορούμε ίσως να έχουμε μια «Προδιάθεση» ή μια «Προαίσθηση» για το τι θα μπορούσαν να είναι στο μέλλον.

Το γεγονός αυτό, πιθανότατα, δεν αποκλείει τη δυνατότητα κάποιων πιο ευαίσθητων ανθρώπων-δεκτών να καταγράφουν γεγονότα μεγαλύτερου χρονικού βάθους από άλλους λιγότερο ευαίσθητους (ενεργειακό κατώφλι).

Δηλαδή, σε κάποιες περιπτώσεις, υπάρχει η πιθανότητα κάποιος να αντιλαμβάνεται κάποια γεγονότα, που ένας μέσος και κοινός ανθρώπινος βιοϋπολογιστής τα τοποθετεί στο παρελθόν ή στο μέλλον.

Κάτι τέτοιο δεν αντιβαίνει την επιστημονική λογική, αφού το σύνολο των γεγονότων είναι παρελθοντικά, δηλαδή έχουν ήδη συμβεί

Μετά τα προηγούμενα στην περίπτωση που κάποιος άνθρωπος έχει τη δυνατότητα αντίληψης γεγονότων μεγάλου «παρελθοντικού βάθους», λέμε ότι έχει «Ισχυρή Μνήμη».

Αντίστοιχα ίσως, αν κάποιος έχει τη δυνατότητα αντίληψης γεγονότων μεγάλου «μελλοντικού βάθους» θα πρέπει να λέμε ότι έχει «Δυνατή Προαίσθηση».

Συμπεράσματα

Ας Θυμηθούμε: Μέσα στο Σύμπαν ουσιαστικά δεν υφίστανται παρά «παρελθοντικά γεγονότα».

Άρα «Μέλλον», όσον αφορά τον Συμπαντικό Μεγάκοσμο, ονομάζουμε τα παρελθοντικά γεγονότα τα οποία δεν έχει ακόμα επεξεργαστεί ο Βιοϋπολογιστής μας ενώ «Παρελθόν», ονομάζουμε τα παρελθοντικά γεγονότα τα οποία ήδη έχει επεξεργαστεί και διαμορφώσει ο Βιοϋπολογιστής μας και έχουν καταχωρηθεί στην μνήμη του.

Με βάση τον αυτό συλλογισμό το «Τώρα», δηλαδή το «Παρόν», διαρκεί τόσο χρόνο όσο χρειάζεται ο Ανθρώπινος Βιοϋπολογιστής να επεξεργαστεί τις πληροφορίες που συλλέγουν τα αισθητήρια όργανα και να τις αποδώσουν στη συνείδηση ως αντικειμενική πραγματικότητα.

Με τον τρόπο αυτό δημιουργείται η αίσθηση του «Προσωπικού Χρόνου» (δεν έχει καμιά σχέση με την έννοια της γήρανσης του ανθρώπου). Έτσι πολλές φορές, σε περιόδους χαράς, νιώθουμε το χρόνο να κυλάει γρήγορα, αφού ο βιοϋπολογιστής μας επεξεργάζεται ταχύτατα τις προσφερόμενες πληροφορίες. Αντιθέτως σε ψυχικές περιόδους δύσκολες ή αδιάφορες, ο χρόνος κυλάει αργά, αφού η επεξεργασία των εξωτερικών δεδομένων γίνεται σε πολύ αργούς ρυθμούς.

Εκτός όμως από τον Προσωπικό Χρόνο, μπορούμε να διακρίνουμε τον «Κοινωνικό Χρόνο», ο οποίος ταυτίζεται με τον «Ανθρωπίνως Μετρούμενο Χρόνο». Αυτό συμβαίνει εφόσον ο Άνθρωπος είναι μέρος μιας κοινωνικής ομάδας που κατοικεί σε έναν περιορισμένο Κοσμικό Χώρο μια περιορισμένη χρονική περίοδο*

* Στην περιορισμένη αυτή Κοσμική Περιοχή, και περίοδο δράσης μιας κοινωνίας, η πυκνότητα της ύλης, άρα και η καμπυλότητα του χώρου, έχουν συγκεκριμένη τιμή. Αυτό σημαίνει ότι η διάρκεια της μετρούμενης μονάδας χρόνου έχει συγκεκριμένη διάρκεια για όλους τους ανθρώπους αυτής της κοινότητας. Τούτο δημιουργεί την ψευδαίσθηση της παγκοσμιότητας του Κοινωνικού Χρόνου και του δεδομένου της διάρκειας μιας καθορισμένης μονάδας του

Δεν αντιλαμβανόμαστε δηλαδή ότι, σε κάποιες άλλες περιοχές του σύμπαντος, ή σε κάποιες άλλες παρελθοντικές ή μελλοντικές περιόδους, η καμπυλότητα του χώρου, άρα και η διάρκεια του «κοινωνικού χρόνου», δεν ταυτιζόταν ή δεν θα ταυτίζεται αντίστοιχα με τον σημερινό Κοινωνικό Χρόνο. Ο σημερινός Κοινωνικός Χρόνος αποτελεί ένα απλό στιγμιότυπο του Συμπαντικού Χρόνου.

Πρωτομαγιά και Ανάσταση μαζί …

«Ανάσταση» και «Πρωτομαγιά» φέτος μαζί ..»,

και στο πολύ κοντινό «Αύριο», το αναμενόμενο από «παλαιά» «Πάσχα» της Νέας Ανθρώπινης Ύπαρξης.

Πάσχα σημαίνει «Διάβαση», «Πέρασμα»

Με Υγεία λοιπόν , Αισιοδοξία, Κουράγιο, Υπομονή και Αλληλεγγύη για να διασχίσουμε Όλοι Μαζί το «Νέο Δύσκολο Πέρασμα» που ανοίγεται μπροστά μας, προς τις προκλήσεις του Μέλλοντός μας

Μεγάλη Πέμπτη … Ημέρα Παθών του Homo Sapiens

«Μεγάλη Πέμπτη», Ημέρα Παθών και Σταύρωσης. Μέρα εξαντλητικών Πόνων, και Εξευτελισμού της Ανθρώπινης φύσης Του. Μια ημέρα περισυλλογής και όχι μέρα «Εορτασμών».

Σήμερα είναι ανάγκη να συνειδητοποιήσουμε ότι μόνο μια γενναία αντιμετώπιση της περιόδου των Παθών μας μπορεί να μας απελευθερώσει από τα δεσμά των ψευδαισθήσεων του «Homo Sapience».

Ουαί υμίν γραμματείς και φαρισαίοι υποκριταί

«Μεγάλη Τετάρτη» αύριο για εκατομμύρια πολίτες σε όλο τον κόσμο..

Μια μέρα θύμησης Κάποιου που δεν δείλιασε να μιλήσει Ελεύθερα μπροστά στους άδικους και ωφελιμιστές διώκτες Του …

Ας μην κάνουμε υποκριτικά ότι δεν καταλαβαίνουμε τις αλληγορίες των εξιστορήσεων …

Τελικά δεν πρέπει να στεκόμαστε στο όνομα του «Προσώπου» το οποίο έχει το κουράγιο να εκφράζει τις μεγάλες αλήθειες πληρώνοντας με τη ζωή του το κουράγιο του, αλλά «στο τι λέει».

Όποιος τολμά να μιλά την γλώσσα της Αλήθειας μπροστά στους άδικους διώκτες του, την ώρα που τον δικάζουν, και γνωρίζει ότι θα τον καταδικάσουν σε θάνατο, αξίζει, αν μη τι άλλο, «τον απέραντο σεβασμό μας».

Όσοι δεν σέβονται, με λόγια ή πράξεις, αυτά τα πρόσωπα, απλά ανήκουν στις ομάδες ανθρώπων οι οποίες αντιμάχονται, όχι τα πρόσωπα, αλλά τις μεγάλες ιδέες και αξίες που αυτά διατυπώνουν και υπερασπίζονται με το αίμα τους.

Ποιος δεν συμφωνεί με Κάποιον που τόλμησε, σε μια εποχή απόλυτης «ανελευθερίας», απευθυνόμενος στους «δεσμώτες» Του, μπροστά σε ένα «φρικτά» καταπιεζόμενο Λαό, να αρθρώσει τα επόμενα ….

Ουαί υμίν «γραμματείς» και «φαρισαίοι» υποκριτές … (Μκ 12,38-40. Λκ11,37-52. 20,45-47)

…Δένετε βαριά και δυσβάστακτα φορτία, και τα θέτετε πάνω στους ώμους των ανθρώπων, αλλά εσείς ούτε το δάχτυλό σας δεν κουνάτε για να βοηθήσετε, και όλα τα έργα σας τα κάνετε, για να σας δουν με θαυμασμό οι άνθρωποι.

… Αλίμονο όμως σ’ εσάς, γραμματείς και φαρισαίοι υποκριτές, γιατί κατατρώτε τις οικίες των χηρών και για πρόφαση κάνετε μακριές προσευχές.

..Οδηγοί τυφλοί, που διυλίζετε το κουνούπι, αλλά καταπίνετε την καμήλα. Αλίμονο σ’ εσάς, γραμματείς και Φαρισαίοι υποκριτές, γιατί καθαρίζετε το απέξω του ποτηριού και του πιάτου, ενώ από μέσα είναι γεμάτα από αρπαγή και ακράτεια. …Αλίμονο σ’ εσάς, γραμματείς και Φαρισαίοι υποκριτές, γιατί μοιάζετε με τάφους ασβεστωμένους, οι οποίοι απέξω βέβαια φαίνονται ωραίοι, αλλά από μέσα είναι γεμάτοι από οστά νεκρών και από κάθε ακαθαρσία. Έτσι κι εσείς απέξω βέβαια φαίνεστε στους ανθρώπους δίκαιοι, αλλά από μέσα είστε γεμάτοι υποκρισία και ανομία

“Σταύρωση και Ανάσταση”

Γιατί θα πρέπει πάντα να Σταυρώνουμε «Αυτούς» που λίγο πριν Δοξάζαμε στην είσοδο της Ιερουσαλήμ;

Γιατί γιορτάζουμε πάντα την Ανάσταση «Αυτών» που λίγο πριν Σταυρώσαμε

Η απάντηση στα δύο «Γιατί» είναι: «Επειδή τελικά αναγνωρίζουμε τα λάθη μας».

Όμως τότε γιατί συνεχίζουμε να Σταυρώνουμε όσους τελικά θα «Αναστήσουμε»;

Ο “απατηλός” Λόγος

“Απατηλός Λόγος”, είναι ο Λόγος ο οποίος δεν εξυπηρετεί αυτούς στους οποίους “απευθύνεται”…

αλλά αυτούς που τον “εκφέρουν”

Ας συνεχίζουμε να τραγουδάμε τα τραγούδια της φωτιάς …

Το 1974 γιορτάζαμε τραγουδώντας την επάνοδο της δημοκρατίας στην Ελλάδα, υποσχόμενοι ότι δεν θα επαναλάβουμε τα λάθη που κάναμε στο παρελθόν και την 21 Απριλίου 1967 η δημοκρατία οδηγήθηκε στο «απόσπασμα». 

Ας θυμηθούμε ότι : «Η Δημοκρατία δεν αποτυγχάνει ποτέ. Απλά, πολλές φορές, οι χειριστές και οι διαχειριστές της αποτυγχάνουν και την διασύρουν». Για το λόγο ας μην ξεχνάμε να τραγουδάμε τα «τραγούδια της Φωτιάς», έτσι για να μη ξεχνιόμαστε, και να «μην μας ξεχνάνε»…

Τα Τραγούδια της φωτιάς

Με αφορμή και επίκεντρο τη μαγνητοσκόπηση δύο πολύ σημαντικών συναυλιών, αυτής που έγινε στο Στάδιο Καραϊσκάκη με το Μίκη Θεοδωράκη και αυτής που έγινε στο γήπεδο του Παναθηναϊκού με το Γιάννη Μαρκόπουλο, αμέσως μετά την πτώση της Χούντας (Ιούλιος 1974) καθώς επίσης και άλλες μαζικές εκδηλώσεις που έγιναν στην Αθήνα το Νοέμβριο της ίδιας χρονιάς για την πρώτη επέτειο του Πολυτεχνείου. Η ταινία αποτυπώνει με γλαφυρότητα και συνέπεια το κλίμα που επικρατούσε μετά την πτώση της Χούντας. Κατά την διάρκεια της ταινίας μιλάει ο αγωνιστής Χρήστος Ρεκλείτης, που έλαβε μέρος στην Αντίσταση εναντίον της δικτατορίας, και ο οποίος περιγράφει όλα τα φριχτά βασανιστήρια στα οποία υπεβλήθη στα χέρια της Ασφάλειας κατά τη διάρκεια της επταετίας, κατονομάζοντας στη διήγησή του, όλους τους βασανιστές του.

Ο Νίκος Κούνδουρος έχει πει για την ταινία αυτή: «Το μόνο ντοκιμαντέρ που έχω φτιάξει, μια ταινία συντεθειμένη από φωνές και αιτήματα όπως αυτά διαμορφώθηκαν στους δρόμους της Αθήνας αμέσως μετά την παλινόρθωση της Δημοκρατίας. Μια ταινία ωδή στη λευτεριά».